Artykuł Nokaut pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>
Wszystko zaczyna się w głowie. Każdy z nas ma jakąś historię która albo już się wydarzyła albo dzieje się obecnie. Jeśli ta historia trzyma w miejscu to najczęściej zaczyna być usprawiedliwiaczem naszej bezczynności lub pozornych czynności.
Pozorne działania, pozorne decyzje, krok do przodu, żeby potem zrobić dwa do tyłu.
Większość osób nie przeczuwa jak wielki wpływ na podejmowane przez nich decyzje mają osobiste historie oraz aktualne przeżycia.
Kończę 30 dni pracy nad zmianą jednego nawyku. To był trudny zawodnik do pokonania. Nokautował mnie codziennie od kilkudziesięciu lat. Pierwszego maja weszłam na ring, żeby świadomie wygrać z nawykową reakcją mojego mózgu na ból.
Jeszcze miesiąc temu nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo jestem wrażliwa na ten wyzwalacz. Od kiedy pamiętam jak tylko pojawiał się problem, a ten zawsze łączył się z emocjonalnym bólem przechodziłam w tryb automatyczny – sprawnego działania – coś na kształt polującej lwicy. Czujna, uważna, skoncentrowana, napięta. Im bardziej bolało tym szybciej i efektywniej działałam. Ceniłam siebie, że motywuje mnie porażka i nawet określiłabym to jako przyczynę osobistego sukcesu. Zadowolenie i rozprężenie na skutek dobrze wykonanej pracy zajmował mnie na ułamek sekundy. Wyczuliłam swoje zmysły i emocje w poszukiwaniu zagrożenia. W takim trybie byłam efektywna, ale i zawsze czujna.
Jeśli cofniecie się do moich wpisów sprzed kilku lat, już wtedy poszukiwałam recepty na szczęście i radość w życiu.
Dwa lata minęły a ja mam swoje olśnienie. Przy dużym poziomie wrażliwości budowałam przez całe lata mechanizm działania oparty ma bólu. Dlatego moja wrażliwość na przeżywanie pozytywnych emocji była przytłumiona. Nawet jeśli moje życie było pełne pięknych zdarzeń i sukcesów, to mój mózg nie reagował na nie tak intensywnie jak na ból i porażkę. Stałam się królową smutku, powagi, nostalgii, głębi i rozczarowań.
Zakończyłam po 30 dniach walkę z najgroźniejszym przeciwnikiem w moim życiu.
Walka wygrana a bitwa wciąż trwa. Budowanie pozytywnej wrażliwości wymaga zmiany chemii w mózgu a po wielu latach automatycznych reakcji, to wymaga uważności. Stare nawyki są jak betonowe kapcie. Moment nieuwagi i wracają na swoje miejsce.
Słyszę podobne historie tu w biurze na Narbutta.
Jeśli prowadzisz firmę od kilku czy kilkunastu lat, masz na swoim koncie serie mniejszych i większych porażek. Decydująca jest reakcja, jaka powtarzała się w odpowiedzi na porażki. Przypisywanie im nadmiernego emocjonalnego znaczenia może doprowadzić do automatycznego unikania sytuacji trudnych, w tym unikania wyzwań jakie stają przed Tobą i Twoją firmą.
Takie osoby zrobią wszystko, by uniknąć emocjonalnej przykrości. Ze szkodą dla siebie i firmy, nie wyrażą na wprost swoich żądań, oczekiwań w relacji z klientem, pracownikiem, partnerem. Nie podejmą otwartych działań PR osobistej i firmowej marki z obawy przed negatywną opinią czy krytyką. Będą wypatrywały nieistniejącego zagrożenia i będą nawet działały tak, jakby miały za chwilę stoczyć bitwę. Jeśli jesteś szefem, zastanów się co przekazujesz swoim ludziom? Jakie emocje i nastawienie do klienta i rynku? Zamiast zastanawiać się jak klient ma Ciebie pokochać, zacznij kochać klienta. Mówię całkiem serio. W budowaniu marki osobistej bezruch, szybko pozostawi cię na bocznym torze. A tam klient nie zagląda, chyba że przypomni o nas wymuszony ruch w płatnych kampaniach.
Osoby wrażliwe na ból i zranienia, mają trudniej z publicznym wyjściem do klienta. A dzisiaj ten rodzaj wyjścia daje widoczność i rozpoznawalność. Minęły czasy statycznych stron internetowych i wysyłanych bezosobowo ofert.
Trzeba zmierzyć się z własną wrażliwością, i odpornością na opinię, krytykę jeśli chcesz korzystać z narzędzi marketingu bezpośredniego w tym z marki osobistej.
Dziś sztuką nie jest wykreowanie pięknego logo czy wymyślenie reklamy – sztuką jest wykreowanie realnej, a nie fikcyjnej wartości, za którą stanie konkretny człowiek. W tej specyficznej walce na ilość polubień, szokującą identyfikację wizualną zapominamy o kluczowej rzeczy dla marki osobistej: jej realnej wartości dla klienta i jej wyrazistości.
Jeśli napełniasz głowę drobiazgami, nie będzie w niej miejsca na sprawy naprawdę ważne. Jeśli chcesz realizować własne marzenia, potraktuj budowanie marki osobistej jako czas wytężonej pracy nad sobą. Skupienie się na celu wystarczająco wielkim, by z osobistych pragnień dążyć do jego realizacji pociąga za sobą konieczność zmiany, w tym zmiany zachowań.
Nie ma zmiany, jeśli nie ma zmiany nawyków.
Artykuł Nokaut pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Artykuł Zbieractwo pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>
Nic dziwnego, że pędziłam od zajęcia do zajęcia. Ciągłe wypatrywanie okazji biznesowych, nowych kontaktów, i ten niepokój którego nie potrafiłam przez wiele lat zrozumieć a tym bardziej się pozbyć.
Zastanawiałam się, ile muszę zebrać na koncie firmowym, żeby przestać. Dzisiaj widzę, że moim priorytetem w biznesie stało się “zbieractwo”.
Zatrzymał mnie wypadek i cała seria zdarzeń, która w krótkim czasie doprowadziła do straty bezpiecznego zapasu. Bolało jak diabli. A później przyszła uwalniająca refleksja. To było złudzenie. Przez wiele lat żyłam złudzeniem, że bezpieczeństwo mogę kupić, zabezpieczyć, przewidzieć. Okazało się, że strata nie odebrała mi poczucia bezpieczeństwa. Możecie wierzyć lub nie, ale uwolniłam się od zbieractwa.
I tak spojrzałam w przeszłość, w wszechogarniające poczucie niepewności, które towarzyszyło mi przez lata. Ono zawsze tam było, w głębi mnie. Ostatnie lata to największy rozwój zawodowy, zdobycie rynku dla niszowej usługi i stworzenie kursu premium. Zbudowałam nową wartość dla klientów. Odbudowały się straty.
Odbudowałam co ważniejsze zaufanie do życia, zaufanie do siebie. Ufam, że nic w naszym życiu nie dzieje się bez przyczyny. Odbieramy życiowe lekcje. Jedni odrabiają pracę domową i uczą się, wyciągają wnioski a inni pędzą dalej.
Może to naiwnie zabrzmi, ale zaczynam każdy poranek od skupienia myśli na sercu i wdzięczności. Słucham piosenki “Miłość to słowa dwa” z płyty Pieśni szczęścia i jestem spokojna.
Zmieniam styl pracy. Wykorzeniłam nerwowość i niepewność. Po drodze uświadomiłam sobie, że od jakiegoś czasu najcięższa robota polega na przejęciu kontroli nad własnym życiem. Jedną z największych życiowych przyjemności jest odejście od tego, kim zdaniem innych powinnaś być, na rzecz zmierzania w stronę tego, co naprawdę kochasz, we własnym sercu, w zakamarkach duszy.
Przestałam wybiegać w przyszłość, kiedy naprawdę zrozumiałam i poczułam głęboko w trzewiach, że nie mam na wpływu na losowe zdarzenia i co najważniejsze, nie odgadnę co mnie czeka i moją rodzinę za dzień, dwa dni, a co dopiero za rok, dwa, pięć.
Jestem wdzięczna za tamten dzień, za ten jeden dzień, który wszystko zmienił i tak wiele uświadomił. Tak się właśnie rozwijamy. Tak ulegamy cudom.
Życie upomni się o nadanie mu sensu, ważności. Zmieniamy się pod wpływem inspiracji, ale częściej w chwilach determinacji, kiedy niewygoda lub próg bólu jest nie do zniesienia. Wolałabym, żeby w waszym życiu inspiracja stała się motorem głębokich zmian. Niestety w naszej naturze to ból a raczej próba jego uniknięcia motywuje bardziej do zmiany niż wizja lepszej przyszłości.
Z perspektywy odrobionej lekcji, powiem: nie warto. Nie warto czekać na lekcję od życia, żeby poznać jego wartość i określić pragnienia, ambicje. Nie warto żyć w świecie półprawdy, półszczęścia, półwygody, półmiłości, półakceptacji. Życie jest zbyt cenne, by zadowalać się imitacją.
Decydujące jest to, w jaki sposób kształtujesz swoje życie. Do najważniejszych pytań w procesie budowania marki oprócz pytania o to, czego chcesz więcej od życia, należy pytanie: czego życie oczekuje od Ciebie? Czy jesteśmy gotowi wnieść swój wkład, czy wolimy skapitulować? Człowiek, który się nie rozwija i nie wykorzystuje swoich talentów i umiejętności, żyje wbrew swojej naturze. Każdy, kto dotyka poprzez markę własnej prawdy kim jest, co czuje, czego pragnie, jaką wartość wnosi w życie innych, jakie jest jego powołanie, odnajduje spokój.
Wiadomość, jaką otrzymałam na koniec dnia od żony klienta: “Mój mąż kwitnie. Cudownie, że pracuje z Tobą. Dziękuję”.
Warto nadać życiu sens i zmierzać w stronę tego, co naprawdę kochasz, we własnym sercu, w zakamarkach duszy.
Artykuł Zbieractwo pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Artykuł Jak zbudować markę premium w sieci? Część II pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>
Obcy, przyprawia nas o dreszcze, jak z filmu grozy. Sama myśl o najciemniejszych zakamarkach naszej duszy, przeraża bardziej niż realne zagrożenie. Co ukrywamy przed światem, czego się wstydzimy, czego nie akceptujemy w sobie, co grzebiemy w niepamięci? W obawie przed odkryciem “prawdziwej twarzy”, nazywanej autentyczną robimy różne uniki lub nadmiernie nadmuchujemy jeden wymiar naszego wizerunku, Personę.
Mylimy personal branding z kreowaniem samego siebie. Do tego stopnia dajemy się pochłonąć kreowaniu własnej Persony, że przestajemy rozróżniać, co jest jeszcze naszą myślą, czuciem, decyzją a co wynika z premiowanych zachowań, czy ze strachu przed wypłynięciem “prawdy”? Nie w tym rzecz, by z zadowoleniem klepać się po plecach i powtarzać: jestem najlepsza. Ważny jest w budowaniu marki proces i transformacja, ponieważ prowadzą do pełnego, świadomego i twórczego życia.
Transformacja wymaga zajęcia się tym, co najbardziej przeraża, tym co skrywamy nie tyle przed innymi, co przed samą sobą – cieniem, obcym inaczej negatywnym obrazem siebie.
Cień (pojęcie wprowadzone do współczesnej psychologii przez C.G.Junga) kształtuje się w dzieciństwie, kiedy uczymy się jacy powinniśmy być, a jakimi być nie wolno. Cień formuje to, co tłumimy i usuwamy do nieświadomości w obawie przed odrzuceniem przez innych ludzi.
“Cokolwiek ma moc wyzwalania z pozoru nieuzasadnionych wybuchów złości lub prowokuje do izolowania się, możemy być pewni, ma przyczyny ukryte są w strefie cienia, czyli w nieświadomości. Wszyscy mieszkamy we wspaniałych pałacach umysłu, ale większość z nas używa tylko jednego pokoju. Do pozostałych boimy się nawet zbliżyć, a strych i piwnice budzą w nas paniczny lęk. Ciąży na nas kulturowe tabu zabraniające zaglądania szczególnie do piwnic (cielesność, popędy, agresja, potrzeba indywidualnego przetrwania) i na strychy (miłość, duchowość, ekstaza, wolność). To wielkie i zasmucające marnotrawstwo możliwości, jakie stwarza człowiecze życie. Na szczęście coraz więcej ludzi zaczyna rozumieć, że warto wreszcie rozgościć się w swoim dziedzictwie. Odkrywa, że od zawsze mieszkamy w niewymownie pięknym, przebogatym pałacu bez ścian i okien. Przeczuwa, że nie wykorzystują swojego potencjału fizycznego, emocjonalnego, intelektualnego i duchowego – i pragnie to zmienić.”
Wiele osób wybiera pozostawanie w niewiedzy, ponieważ obawia się pracy nad poznaniem siebie. W procesie budowania marki istnieje bezpieczna przestrzeń, by uczciwie i łagodnie przyjrzeć się sobie. Jeśli nie poznamy własnych lęków, będziemy wierzyć, że istnieje gdzieś lepsze miejsce, że możemy stać się kimś lepszym, nigdy nie będziemy w stanie się odprężyć i zaakceptować tego, kim i gdzie naprawdę jesteśmy. Potęga transformacji w personal brandingu, zawiera się w docieraniu do własnej autentyczności. Bardzo łatwo sięgać po małe kłamstewka, gdy piszesz własną historię. Kreując Personę, musisz unikać nawet minimalnej przesady i pozornie nieszkodliwych półprawd, gdyż wcześniej czy później zaszkodzą twojej marce. Sekret budowania autentycznej marki polega na tym, że nie ma żadnego sekretu. Trzeba żyć i pracować w prawdzie.
Artykuł Jak zbudować markę premium w sieci? Część II pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>