Artykuł Nokaut pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>
Wszystko zaczyna się w głowie. Każdy z nas ma jakąś historię która albo już się wydarzyła albo dzieje się obecnie. Jeśli ta historia trzyma w miejscu to najczęściej zaczyna być usprawiedliwiaczem naszej bezczynności lub pozornych czynności.
Pozorne działania, pozorne decyzje, krok do przodu, żeby potem zrobić dwa do tyłu.
Większość osób nie przeczuwa jak wielki wpływ na podejmowane przez nich decyzje mają osobiste historie oraz aktualne przeżycia.
Kończę 30 dni pracy nad zmianą jednego nawyku. To był trudny zawodnik do pokonania. Nokautował mnie codziennie od kilkudziesięciu lat. Pierwszego maja weszłam na ring, żeby świadomie wygrać z nawykową reakcją mojego mózgu na ból.
Jeszcze miesiąc temu nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo jestem wrażliwa na ten wyzwalacz. Od kiedy pamiętam jak tylko pojawiał się problem, a ten zawsze łączył się z emocjonalnym bólem przechodziłam w tryb automatyczny – sprawnego działania – coś na kształt polującej lwicy. Czujna, uważna, skoncentrowana, napięta. Im bardziej bolało tym szybciej i efektywniej działałam. Ceniłam siebie, że motywuje mnie porażka i nawet określiłabym to jako przyczynę osobistego sukcesu. Zadowolenie i rozprężenie na skutek dobrze wykonanej pracy zajmował mnie na ułamek sekundy. Wyczuliłam swoje zmysły i emocje w poszukiwaniu zagrożenia. W takim trybie byłam efektywna, ale i zawsze czujna.
Jeśli cofniecie się do moich wpisów sprzed kilku lat, już wtedy poszukiwałam recepty na szczęście i radość w życiu.
Dwa lata minęły a ja mam swoje olśnienie. Przy dużym poziomie wrażliwości budowałam przez całe lata mechanizm działania oparty ma bólu. Dlatego moja wrażliwość na przeżywanie pozytywnych emocji była przytłumiona. Nawet jeśli moje życie było pełne pięknych zdarzeń i sukcesów, to mój mózg nie reagował na nie tak intensywnie jak na ból i porażkę. Stałam się królową smutku, powagi, nostalgii, głębi i rozczarowań.
Zakończyłam po 30 dniach walkę z najgroźniejszym przeciwnikiem w moim życiu.
Walka wygrana a bitwa wciąż trwa. Budowanie pozytywnej wrażliwości wymaga zmiany chemii w mózgu a po wielu latach automatycznych reakcji, to wymaga uważności. Stare nawyki są jak betonowe kapcie. Moment nieuwagi i wracają na swoje miejsce.
Słyszę podobne historie tu w biurze na Narbutta.
Jeśli prowadzisz firmę od kilku czy kilkunastu lat, masz na swoim koncie serie mniejszych i większych porażek. Decydująca jest reakcja, jaka powtarzała się w odpowiedzi na porażki. Przypisywanie im nadmiernego emocjonalnego znaczenia może doprowadzić do automatycznego unikania sytuacji trudnych, w tym unikania wyzwań jakie stają przed Tobą i Twoją firmą.
Takie osoby zrobią wszystko, by uniknąć emocjonalnej przykrości. Ze szkodą dla siebie i firmy, nie wyrażą na wprost swoich żądań, oczekiwań w relacji z klientem, pracownikiem, partnerem. Nie podejmą otwartych działań PR osobistej i firmowej marki z obawy przed negatywną opinią czy krytyką. Będą wypatrywały nieistniejącego zagrożenia i będą nawet działały tak, jakby miały za chwilę stoczyć bitwę. Jeśli jesteś szefem, zastanów się co przekazujesz swoim ludziom? Jakie emocje i nastawienie do klienta i rynku? Zamiast zastanawiać się jak klient ma Ciebie pokochać, zacznij kochać klienta. Mówię całkiem serio. W budowaniu marki osobistej bezruch, szybko pozostawi cię na bocznym torze. A tam klient nie zagląda, chyba że przypomni o nas wymuszony ruch w płatnych kampaniach.
Osoby wrażliwe na ból i zranienia, mają trudniej z publicznym wyjściem do klienta. A dzisiaj ten rodzaj wyjścia daje widoczność i rozpoznawalność. Minęły czasy statycznych stron internetowych i wysyłanych bezosobowo ofert.
Trzeba zmierzyć się z własną wrażliwością, i odpornością na opinię, krytykę jeśli chcesz korzystać z narzędzi marketingu bezpośredniego w tym z marki osobistej.
Dziś sztuką nie jest wykreowanie pięknego logo czy wymyślenie reklamy – sztuką jest wykreowanie realnej, a nie fikcyjnej wartości, za którą stanie konkretny człowiek. W tej specyficznej walce na ilość polubień, szokującą identyfikację wizualną zapominamy o kluczowej rzeczy dla marki osobistej: jej realnej wartości dla klienta i jej wyrazistości.
Jeśli napełniasz głowę drobiazgami, nie będzie w niej miejsca na sprawy naprawdę ważne. Jeśli chcesz realizować własne marzenia, potraktuj budowanie marki osobistej jako czas wytężonej pracy nad sobą. Skupienie się na celu wystarczająco wielkim, by z osobistych pragnień dążyć do jego realizacji pociąga za sobą konieczność zmiany, w tym zmiany zachowań.
Nie ma zmiany, jeśli nie ma zmiany nawyków.
Artykuł Nokaut pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Artykuł Siła woli pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>
Niewielu potrafi odpowiedzieć na to pytanie, a większość nigdy go sobie nie zadała. Tymczasem znalezienie odpowiedzi gwarantuje niegasnącą siłę woli i twórcze zaangażowanie w budowanie osobistej marki.
Co ok. 2 minuty, spotykasz się z sytuacją, która wymaga sprawdzenia siły woli. Pozwalasz sobie na coś lub odmawiasz. Podejmujesz bardziej lub mniej ważne decyzje biznesowe. Z czego zrezygnować? Kogo zatrudnić? Z kim wyjść na lunch? W co się ubrać? Jakie wybrać śniadanie? O której godzinie wyjść z pracy? Z kim się spotkać? Co kupić? itp. W ciągu dnia spędzasz od 3 do 4 godzin na ćwiczeniu siły woli.
Pamiętam postanowienie pracy nad osobowością i nawykami. Ułożyłam wtedy mantrę, która wyznacza kierunek w moim rozwoju.
Gdybym po latach została na etapie ambitnej afirmacji, mogłabym dzisiaj powiedzieć wyłącznie o doświadczeniach swoich klientów. Jednak cała droga wzrastania i szlifowania specjalizacji w tworzeniu marek wymagała samodyscypliny, a wręcz powiedziałabym oddania się całkowicie realizacji swojej wizji. Jeśli ktoś pamięta obrazek konia z klapkami na oczach, to ja byłam takim koniem. Wszystko co rozpraszało odłożyłam na bok.
Podczas gdy inni podróżowali, zmieniali plany, projekty ja byłam w swoim świecie kursów marki. Pierwsze lata przypominały powolne wspinanie się na stromą górę, szczytu długo nie widziałam. Konkurencja raz rosła, a raz wykruszała się. Natomiast ja szlifowałam doświadczenie, prowadziłam kolejne kursy, prelekcje, wystąpienia, pisałam bloga, artykuły, tworzyłam kanał YouTube. Minęło 8 lat, przestałam być rzemieślnikiem, po drodze pojawił się element finezji i wyrafinowania w tym co robię. Skupiam się na twórczej pracy, bawię się tym co i jak łączę. Tworzę markę na miarę osoby i firmy z którą współpracuję. Kiedy to się stało? Nie potrafię określić.
Po drodze przechodziłam kilka ciężkich kryzysów, wiele porażek, ale wciąż doskonaliłam produkt i strategię. Dążyłam do najwyższej jakości. Błędów popełniłam całkiem sporo, najczęściej kiedy porównywałam się z konkurencją i ulegałam panice. Czy daję siebie za przykład osoby o silnej woli? Tak, to cecha bardzo uświadomiona w moim życiu. Dzisiaj to co robię i w czym jestem zawodowcem procentuje dobrą marką i renomą, jaką zdobywam u klientów. Na silną wolę jak i na sukces w swojej specjalizacji musiałam zapracować.
Pomiędzy sukcesem a porażką układa się niewidoczna linia, a ta linia to siła woli. Siła woli daje moc do przezwyciężenia siebie oraz takich cech i nawyków, które trzymają w samozadowoleniu i w szponach ego.
Pracuję z klientami, którzy budzą mój szacunek. Większość właścicieli firm ma wbudowaną siłę woli w pancerz swojej osobowości. Nie rodzimy się z ta cechą, natomiast każdy z nas może ją wypracować poprzez praktykowanie. Właściciele mają sprzyjające warunki do hartowania swojej woli, ponieważ są silnie zmotywowani do osiągnięcia osobistych celów, które tak się najczęściej składa, że są celami biznesowymi. Jeśli nie masz firmy, pozostaje codzienna uważność.
Dotrzymuj słowa i nie w stosunku do innych ale przede wszystkim w relacji z samym sobą. Siłę woli ćwicz poprzez pracę nad swoimi nawykami. Zły nawyk możesz zmienić tylko poprzez zastąpienie go tym dobrym i wspierającym Twoje cele. Dotyczy to codziennych decyzji: zjadanie nadprogramowych słodyczy zastępuje nawykiem jedzenia daktyli i orzechów, poranne przeglądanie Instagrama zastępuje słuchaniem inspirującego audiobooka, wypicie kawy ze śmietanką zastępuje miętową herbatą, rezygnuje z kolejnej pary butów, żeby wyjechać na egzotyczne wakacje itd.
Szukaj codziennie odpowiedzi na pytanie co motywuje Ciebie na tyle, że zrobiłabyś wszystko, aby go osiągnąć? Wspierające nawyki określisz, jeśli zaczniesz realizować wystarczająco wielki i ważny cel. Siła woli pomoże ci wytrwać na tej drodze.
W życiu biznesowym określenie ambitnego celu jest kluczowe dla sukcesu natomiast znalezienie odpowiedzi PO CO, daje paliwo dla naszej woli.
Artykuł Siła woli pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Artykuł Jakim grzechem brudzą się najczęściej liderzy polskich firm? pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Lenistwo uprawiamy na różne sposoby. Najłatwiej zauważam u siebie lenistwo fizyczne. Przejawia się ono w unikaniu regularnego wysiłku fizycznego. Czy nie przesadzam, skoro przebiegłam maraton i biegam od 25 lat? Ostatni miesiąc to powrót do codziennej aktywności po czterech miesiącach przerwy. Bywam dla siebie wyrozumiała, i dlatego poszukam innej definicji. Z wyboru jestem leniwcem.
Kiedy nadarzy się sposobność praktykuje niespieszny tryb jazdy na nartach, umiarkowaną prędkość jazdy samochodem, trucht zamiast ścigania na czas, długie przytulanie zamiast szybkiego całusa. Mogę w bezruchu trwać kilka godzin patrząc na jesienne drzewa lub na Misię i Batmana, moje dachowce. Lubię zwalniać, kiedy bocznymi drogami wracam autem do Wilanowa. Wydłużam chwile, kiedy rano piję kawę i na kilka minut siadam na schodach przed domem.
Natomiast wielokrotnie spotykam się z innym rodzajem lenistwa, niezwykle groźnym, lenistwem intelektualnym i duchowym. Polega ono na tym, że człowiek nie używa swojej zdolności myślenia, odczuwania po to, by obserwować siebie i rzeczywistość i by wyciągać logiczne wnioski z tych obserwacji. Także wnioski z bolesnych konsekwencji ulegania swoim lękom, stereotypom. Takie lenistwo prowadzi do trwania w ignorancji, do bezkrytycznego myślenia i działania.
Człowiek, który ulega lenistwu w sferze myślenia, staje się duchowo jałowy, gdyż duchowość to zdolność do zrozumienia swojego sensu życia i do szukania odpowiedzi na najważniejsze pytania: kim jestem, dokąd zmierzam, w oparciu o jakie wartości realizuje swoje pragnienia? Czy widzę dobro innych ludzi? Lenistwo duchowe oznacza, że nie stawiamy sobie takich pytań.
Oznacza to niechęć człowieka do analizowania własnego postępowania w kategoriach dobra i zła. Człowiek leniwy w sferze moralnej ma nieuporządkowane sumienie, a w konsekwencji nieuporządkowane życie i biznes. Myślę, że spotykacie na co dzień w relacjach biznesowych osoby leniwe moralnie, które nie zdają sobie sprawy z rozmiaru zniszczeń, jakich dokonują wokół siebie.
W tym upatruję główny grzech przedsiębiorców. Skutki tego grzechu to niefrasobliwość w inspirowaniu się cudzymi pomysłami, zapożyczanie idei, kopiowanie, kradzież własności intelektualnej, naśladownictwo, ignoranctwo w osobistym rozwoju.
Trzeba mieć przynajmniej jedną bratnią duszę albo rodzinę, w której człowiek się odbudowuje, jeśli mamy styczność z takimi osobami. Trzeba dążyć do naturalnego zabezpieczenia, dzięki któremu nie trzeba stosować specjalnych technik antystresowych, żeby dojść do siebie. Jedną ze sprawdzonych metod jest zbudowanie dla siebie grupy wsparcia lub przebywanie w otoczeniu osób o budującym podejściu do życia.
Wysłuchajcie rozmowy z adeptką kursu budowania marki premium, Żanetą Auler, Opowiadaczem Ameryki, przewodnikiem, podróżnikiem. Właścicielka biura Fun Travel z siedzibą w prestiżowej dzielnicy Los Angeles i studia fitness YogaCycle celnie punktuje mocne i słabe strony polskich przedsiębiorców.
Artykuł Jakim grzechem brudzą się najczęściej liderzy polskich firm? pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>