Artykuł Nokaut pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>
Wszystko zaczyna się w głowie. Każdy z nas ma jakąś historię która albo już się wydarzyła albo dzieje się obecnie. Jeśli ta historia trzyma w miejscu to najczęściej zaczyna być usprawiedliwiaczem naszej bezczynności lub pozornych czynności.
Pozorne działania, pozorne decyzje, krok do przodu, żeby potem zrobić dwa do tyłu.
Większość osób nie przeczuwa jak wielki wpływ na podejmowane przez nich decyzje mają osobiste historie oraz aktualne przeżycia.
Kończę 30 dni pracy nad zmianą jednego nawyku. To był trudny zawodnik do pokonania. Nokautował mnie codziennie od kilkudziesięciu lat. Pierwszego maja weszłam na ring, żeby świadomie wygrać z nawykową reakcją mojego mózgu na ból.
Jeszcze miesiąc temu nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo jestem wrażliwa na ten wyzwalacz. Od kiedy pamiętam jak tylko pojawiał się problem, a ten zawsze łączył się z emocjonalnym bólem przechodziłam w tryb automatyczny – sprawnego działania – coś na kształt polującej lwicy. Czujna, uważna, skoncentrowana, napięta. Im bardziej bolało tym szybciej i efektywniej działałam. Ceniłam siebie, że motywuje mnie porażka i nawet określiłabym to jako przyczynę osobistego sukcesu. Zadowolenie i rozprężenie na skutek dobrze wykonanej pracy zajmował mnie na ułamek sekundy. Wyczuliłam swoje zmysły i emocje w poszukiwaniu zagrożenia. W takim trybie byłam efektywna, ale i zawsze czujna.
Jeśli cofniecie się do moich wpisów sprzed kilku lat, już wtedy poszukiwałam recepty na szczęście i radość w życiu.
Dwa lata minęły a ja mam swoje olśnienie. Przy dużym poziomie wrażliwości budowałam przez całe lata mechanizm działania oparty ma bólu. Dlatego moja wrażliwość na przeżywanie pozytywnych emocji była przytłumiona. Nawet jeśli moje życie było pełne pięknych zdarzeń i sukcesów, to mój mózg nie reagował na nie tak intensywnie jak na ból i porażkę. Stałam się królową smutku, powagi, nostalgii, głębi i rozczarowań.
Zakończyłam po 30 dniach walkę z najgroźniejszym przeciwnikiem w moim życiu.
Walka wygrana a bitwa wciąż trwa. Budowanie pozytywnej wrażliwości wymaga zmiany chemii w mózgu a po wielu latach automatycznych reakcji, to wymaga uważności. Stare nawyki są jak betonowe kapcie. Moment nieuwagi i wracają na swoje miejsce.
Słyszę podobne historie tu w biurze na Narbutta.
Jeśli prowadzisz firmę od kilku czy kilkunastu lat, masz na swoim koncie serie mniejszych i większych porażek. Decydująca jest reakcja, jaka powtarzała się w odpowiedzi na porażki. Przypisywanie im nadmiernego emocjonalnego znaczenia może doprowadzić do automatycznego unikania sytuacji trudnych, w tym unikania wyzwań jakie stają przed Tobą i Twoją firmą.
Takie osoby zrobią wszystko, by uniknąć emocjonalnej przykrości. Ze szkodą dla siebie i firmy, nie wyrażą na wprost swoich żądań, oczekiwań w relacji z klientem, pracownikiem, partnerem. Nie podejmą otwartych działań PR osobistej i firmowej marki z obawy przed negatywną opinią czy krytyką. Będą wypatrywały nieistniejącego zagrożenia i będą nawet działały tak, jakby miały za chwilę stoczyć bitwę. Jeśli jesteś szefem, zastanów się co przekazujesz swoim ludziom? Jakie emocje i nastawienie do klienta i rynku? Zamiast zastanawiać się jak klient ma Ciebie pokochać, zacznij kochać klienta. Mówię całkiem serio. W budowaniu marki osobistej bezruch, szybko pozostawi cię na bocznym torze. A tam klient nie zagląda, chyba że przypomni o nas wymuszony ruch w płatnych kampaniach.
Osoby wrażliwe na ból i zranienia, mają trudniej z publicznym wyjściem do klienta. A dzisiaj ten rodzaj wyjścia daje widoczność i rozpoznawalność. Minęły czasy statycznych stron internetowych i wysyłanych bezosobowo ofert.
Trzeba zmierzyć się z własną wrażliwością, i odpornością na opinię, krytykę jeśli chcesz korzystać z narzędzi marketingu bezpośredniego w tym z marki osobistej.
Dziś sztuką nie jest wykreowanie pięknego logo czy wymyślenie reklamy – sztuką jest wykreowanie realnej, a nie fikcyjnej wartości, za którą stanie konkretny człowiek. W tej specyficznej walce na ilość polubień, szokującą identyfikację wizualną zapominamy o kluczowej rzeczy dla marki osobistej: jej realnej wartości dla klienta i jej wyrazistości.
Jeśli napełniasz głowę drobiazgami, nie będzie w niej miejsca na sprawy naprawdę ważne. Jeśli chcesz realizować własne marzenia, potraktuj budowanie marki osobistej jako czas wytężonej pracy nad sobą. Skupienie się na celu wystarczająco wielkim, by z osobistych pragnień dążyć do jego realizacji pociąga za sobą konieczność zmiany, w tym zmiany zachowań.
Nie ma zmiany, jeśli nie ma zmiany nawyków.
Artykuł Nokaut pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Artykuł Zbieractwo pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>
Nic dziwnego, że pędziłam od zajęcia do zajęcia. Ciągłe wypatrywanie okazji biznesowych, nowych kontaktów, i ten niepokój którego nie potrafiłam przez wiele lat zrozumieć a tym bardziej się pozbyć.
Zastanawiałam się, ile muszę zebrać na koncie firmowym, żeby przestać. Dzisiaj widzę, że moim priorytetem w biznesie stało się “zbieractwo”.
Zatrzymał mnie wypadek i cała seria zdarzeń, która w krótkim czasie doprowadziła do straty bezpiecznego zapasu. Bolało jak diabli. A później przyszła uwalniająca refleksja. To było złudzenie. Przez wiele lat żyłam złudzeniem, że bezpieczeństwo mogę kupić, zabezpieczyć, przewidzieć. Okazało się, że strata nie odebrała mi poczucia bezpieczeństwa. Możecie wierzyć lub nie, ale uwolniłam się od zbieractwa.
I tak spojrzałam w przeszłość, w wszechogarniające poczucie niepewności, które towarzyszyło mi przez lata. Ono zawsze tam było, w głębi mnie. Ostatnie lata to największy rozwój zawodowy, zdobycie rynku dla niszowej usługi i stworzenie kursu premium. Zbudowałam nową wartość dla klientów. Odbudowały się straty.
Odbudowałam co ważniejsze zaufanie do życia, zaufanie do siebie. Ufam, że nic w naszym życiu nie dzieje się bez przyczyny. Odbieramy życiowe lekcje. Jedni odrabiają pracę domową i uczą się, wyciągają wnioski a inni pędzą dalej.
Może to naiwnie zabrzmi, ale zaczynam każdy poranek od skupienia myśli na sercu i wdzięczności. Słucham piosenki “Miłość to słowa dwa” z płyty Pieśni szczęścia i jestem spokojna.
Zmieniam styl pracy. Wykorzeniłam nerwowość i niepewność. Po drodze uświadomiłam sobie, że od jakiegoś czasu najcięższa robota polega na przejęciu kontroli nad własnym życiem. Jedną z największych życiowych przyjemności jest odejście od tego, kim zdaniem innych powinnaś być, na rzecz zmierzania w stronę tego, co naprawdę kochasz, we własnym sercu, w zakamarkach duszy.
Przestałam wybiegać w przyszłość, kiedy naprawdę zrozumiałam i poczułam głęboko w trzewiach, że nie mam na wpływu na losowe zdarzenia i co najważniejsze, nie odgadnę co mnie czeka i moją rodzinę za dzień, dwa dni, a co dopiero za rok, dwa, pięć.
Jestem wdzięczna za tamten dzień, za ten jeden dzień, który wszystko zmienił i tak wiele uświadomił. Tak się właśnie rozwijamy. Tak ulegamy cudom.
Życie upomni się o nadanie mu sensu, ważności. Zmieniamy się pod wpływem inspiracji, ale częściej w chwilach determinacji, kiedy niewygoda lub próg bólu jest nie do zniesienia. Wolałabym, żeby w waszym życiu inspiracja stała się motorem głębokich zmian. Niestety w naszej naturze to ból a raczej próba jego uniknięcia motywuje bardziej do zmiany niż wizja lepszej przyszłości.
Z perspektywy odrobionej lekcji, powiem: nie warto. Nie warto czekać na lekcję od życia, żeby poznać jego wartość i określić pragnienia, ambicje. Nie warto żyć w świecie półprawdy, półszczęścia, półwygody, półmiłości, półakceptacji. Życie jest zbyt cenne, by zadowalać się imitacją.
Decydujące jest to, w jaki sposób kształtujesz swoje życie. Do najważniejszych pytań w procesie budowania marki oprócz pytania o to, czego chcesz więcej od życia, należy pytanie: czego życie oczekuje od Ciebie? Czy jesteśmy gotowi wnieść swój wkład, czy wolimy skapitulować? Człowiek, który się nie rozwija i nie wykorzystuje swoich talentów i umiejętności, żyje wbrew swojej naturze. Każdy, kto dotyka poprzez markę własnej prawdy kim jest, co czuje, czego pragnie, jaką wartość wnosi w życie innych, jakie jest jego powołanie, odnajduje spokój.
Wiadomość, jaką otrzymałam na koniec dnia od żony klienta: “Mój mąż kwitnie. Cudownie, że pracuje z Tobą. Dziękuję”.
Warto nadać życiu sens i zmierzać w stronę tego, co naprawdę kochasz, we własnym sercu, w zakamarkach duszy.
Artykuł Zbieractwo pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Artykuł Siła woli pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>
Niewielu potrafi odpowiedzieć na to pytanie, a większość nigdy go sobie nie zadała. Tymczasem znalezienie odpowiedzi gwarantuje niegasnącą siłę woli i twórcze zaangażowanie w budowanie osobistej marki.
Co ok. 2 minuty, spotykasz się z sytuacją, która wymaga sprawdzenia siły woli. Pozwalasz sobie na coś lub odmawiasz. Podejmujesz bardziej lub mniej ważne decyzje biznesowe. Z czego zrezygnować? Kogo zatrudnić? Z kim wyjść na lunch? W co się ubrać? Jakie wybrać śniadanie? O której godzinie wyjść z pracy? Z kim się spotkać? Co kupić? itp. W ciągu dnia spędzasz od 3 do 4 godzin na ćwiczeniu siły woli.
Pamiętam postanowienie pracy nad osobowością i nawykami. Ułożyłam wtedy mantrę, która wyznacza kierunek w moim rozwoju.
Gdybym po latach została na etapie ambitnej afirmacji, mogłabym dzisiaj powiedzieć wyłącznie o doświadczeniach swoich klientów. Jednak cała droga wzrastania i szlifowania specjalizacji w tworzeniu marek wymagała samodyscypliny, a wręcz powiedziałabym oddania się całkowicie realizacji swojej wizji. Jeśli ktoś pamięta obrazek konia z klapkami na oczach, to ja byłam takim koniem. Wszystko co rozpraszało odłożyłam na bok.
Podczas gdy inni podróżowali, zmieniali plany, projekty ja byłam w swoim świecie kursów marki. Pierwsze lata przypominały powolne wspinanie się na stromą górę, szczytu długo nie widziałam. Konkurencja raz rosła, a raz wykruszała się. Natomiast ja szlifowałam doświadczenie, prowadziłam kolejne kursy, prelekcje, wystąpienia, pisałam bloga, artykuły, tworzyłam kanał YouTube. Minęło 8 lat, przestałam być rzemieślnikiem, po drodze pojawił się element finezji i wyrafinowania w tym co robię. Skupiam się na twórczej pracy, bawię się tym co i jak łączę. Tworzę markę na miarę osoby i firmy z którą współpracuję. Kiedy to się stało? Nie potrafię określić.
Po drodze przechodziłam kilka ciężkich kryzysów, wiele porażek, ale wciąż doskonaliłam produkt i strategię. Dążyłam do najwyższej jakości. Błędów popełniłam całkiem sporo, najczęściej kiedy porównywałam się z konkurencją i ulegałam panice. Czy daję siebie za przykład osoby o silnej woli? Tak, to cecha bardzo uświadomiona w moim życiu. Dzisiaj to co robię i w czym jestem zawodowcem procentuje dobrą marką i renomą, jaką zdobywam u klientów. Na silną wolę jak i na sukces w swojej specjalizacji musiałam zapracować.
Pomiędzy sukcesem a porażką układa się niewidoczna linia, a ta linia to siła woli. Siła woli daje moc do przezwyciężenia siebie oraz takich cech i nawyków, które trzymają w samozadowoleniu i w szponach ego.
Pracuję z klientami, którzy budzą mój szacunek. Większość właścicieli firm ma wbudowaną siłę woli w pancerz swojej osobowości. Nie rodzimy się z ta cechą, natomiast każdy z nas może ją wypracować poprzez praktykowanie. Właściciele mają sprzyjające warunki do hartowania swojej woli, ponieważ są silnie zmotywowani do osiągnięcia osobistych celów, które tak się najczęściej składa, że są celami biznesowymi. Jeśli nie masz firmy, pozostaje codzienna uważność.
Dotrzymuj słowa i nie w stosunku do innych ale przede wszystkim w relacji z samym sobą. Siłę woli ćwicz poprzez pracę nad swoimi nawykami. Zły nawyk możesz zmienić tylko poprzez zastąpienie go tym dobrym i wspierającym Twoje cele. Dotyczy to codziennych decyzji: zjadanie nadprogramowych słodyczy zastępuje nawykiem jedzenia daktyli i orzechów, poranne przeglądanie Instagrama zastępuje słuchaniem inspirującego audiobooka, wypicie kawy ze śmietanką zastępuje miętową herbatą, rezygnuje z kolejnej pary butów, żeby wyjechać na egzotyczne wakacje itd.
Szukaj codziennie odpowiedzi na pytanie co motywuje Ciebie na tyle, że zrobiłabyś wszystko, aby go osiągnąć? Wspierające nawyki określisz, jeśli zaczniesz realizować wystarczająco wielki i ważny cel. Siła woli pomoże ci wytrwać na tej drodze.
W życiu biznesowym określenie ambitnego celu jest kluczowe dla sukcesu natomiast znalezienie odpowiedzi PO CO, daje paliwo dla naszej woli.
Artykuł Siła woli pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Artykuł Jakim grzechem brudzą się najczęściej liderzy polskich firm? pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Lenistwo uprawiamy na różne sposoby. Najłatwiej zauważam u siebie lenistwo fizyczne. Przejawia się ono w unikaniu regularnego wysiłku fizycznego. Czy nie przesadzam, skoro przebiegłam maraton i biegam od 25 lat? Ostatni miesiąc to powrót do codziennej aktywności po czterech miesiącach przerwy. Bywam dla siebie wyrozumiała, i dlatego poszukam innej definicji. Z wyboru jestem leniwcem.
Kiedy nadarzy się sposobność praktykuje niespieszny tryb jazdy na nartach, umiarkowaną prędkość jazdy samochodem, trucht zamiast ścigania na czas, długie przytulanie zamiast szybkiego całusa. Mogę w bezruchu trwać kilka godzin patrząc na jesienne drzewa lub na Misię i Batmana, moje dachowce. Lubię zwalniać, kiedy bocznymi drogami wracam autem do Wilanowa. Wydłużam chwile, kiedy rano piję kawę i na kilka minut siadam na schodach przed domem.
Natomiast wielokrotnie spotykam się z innym rodzajem lenistwa, niezwykle groźnym, lenistwem intelektualnym i duchowym. Polega ono na tym, że człowiek nie używa swojej zdolności myślenia, odczuwania po to, by obserwować siebie i rzeczywistość i by wyciągać logiczne wnioski z tych obserwacji. Także wnioski z bolesnych konsekwencji ulegania swoim lękom, stereotypom. Takie lenistwo prowadzi do trwania w ignorancji, do bezkrytycznego myślenia i działania.
Człowiek, który ulega lenistwu w sferze myślenia, staje się duchowo jałowy, gdyż duchowość to zdolność do zrozumienia swojego sensu życia i do szukania odpowiedzi na najważniejsze pytania: kim jestem, dokąd zmierzam, w oparciu o jakie wartości realizuje swoje pragnienia? Czy widzę dobro innych ludzi? Lenistwo duchowe oznacza, że nie stawiamy sobie takich pytań.
Oznacza to niechęć człowieka do analizowania własnego postępowania w kategoriach dobra i zła. Człowiek leniwy w sferze moralnej ma nieuporządkowane sumienie, a w konsekwencji nieuporządkowane życie i biznes. Myślę, że spotykacie na co dzień w relacjach biznesowych osoby leniwe moralnie, które nie zdają sobie sprawy z rozmiaru zniszczeń, jakich dokonują wokół siebie.
W tym upatruję główny grzech przedsiębiorców. Skutki tego grzechu to niefrasobliwość w inspirowaniu się cudzymi pomysłami, zapożyczanie idei, kopiowanie, kradzież własności intelektualnej, naśladownictwo, ignoranctwo w osobistym rozwoju.
Trzeba mieć przynajmniej jedną bratnią duszę albo rodzinę, w której człowiek się odbudowuje, jeśli mamy styczność z takimi osobami. Trzeba dążyć do naturalnego zabezpieczenia, dzięki któremu nie trzeba stosować specjalnych technik antystresowych, żeby dojść do siebie. Jedną ze sprawdzonych metod jest zbudowanie dla siebie grupy wsparcia lub przebywanie w otoczeniu osób o budującym podejściu do życia.
Wysłuchajcie rozmowy z adeptką kursu budowania marki premium, Żanetą Auler, Opowiadaczem Ameryki, przewodnikiem, podróżnikiem. Właścicielka biura Fun Travel z siedzibą w prestiżowej dzielnicy Los Angeles i studia fitness YogaCycle celnie punktuje mocne i słabe strony polskich przedsiębiorców.
Artykuł Jakim grzechem brudzą się najczęściej liderzy polskich firm? pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Artykuł Co sprzedajecie? pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>
Wiele rozmów prowadzonych ostatnio skłania mnie do tej pierwszej perspektywy, trudnej dla wielu do przyjęcia.
Przypominam sobie zasłyszaną historię od jednej z klientek. Na jednym ze śniadań biznesowych poznała właścicielki firm, które kilka lat wcześniej ukończyły u mnie kurs. Rozmowa potoczyła się wartko w kierunku, co ci to dało, jak rozwinęłaś swoją markę osobistą. Odpowiedzi różne, ale jedna z osób jednoznacznie stwierdziła, że efektem jest pisanie bloga i stała obecność w sieci. Trochę to trwało, zanim przetrawiłam, co usłyszałam, ale konkluzja nastąpiła po pytaniu klientki. Ewa, powiedz mi, jak one to robią, mają wymagające zawody, a znajdują czas na pisanie bloga, bycie aktywnym w sieci, są na każdym śniadaniu dla kobiet, piszą artykuły na portalach tematycznych.
Jak to robią? Moja intuicja podpowiada, że czegoś jednak robią mniej. Budowanie contentu w sieci, stała obecność na wydarzeniach i konferencjach wymaga dużego nakładu czasu. Taka marketingowa aktywność odsuwa uwagę przedsiębiorcy od głównego biznesu i daje sygnał, że niewystarczająco dużo sił poświęca swojej aktywności zawodowej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy przedsiębiorca deleguje niektóre z tych działań marketingowcom. Powiem z całą odpowiedzialnością, praktycy biznesu, właściciele firm, menadżerowie, prawnicy, politycy, członkowie zarządu, dziennikarze, artyści, aktorzy a także wszystkie osoby, które chcą budować markę premium nie powinni prowadzić bloga, nawet na tak specjalistyczne tematy jak np. prawo autorskie w internecie, czy kwestie gospodarcze, polityczne.
Nadal rekomenduje osobiste zaangażowanie w bloga tym, dla których jest to narzędzie sprzedaży. Blog jest świetnym miejscem, gdzie uczymy się formować przekaz marki. Pisanie oczyszcza umysł i jest praktycznym, prostym sposobem wyrażania opinii, mówienia o wartości swoich usług i produktów, informowania o ofercie. Od kilku lat piszę bloga, na początku miałam dużą potrzebę edukowania czym jest marka osobista, jednak dzisiaj to już nie ma racji bytu, temat znany, wyłonił się rynek ekspertów. W tym roku zmieniłam formę bloga z firmowego na osobisty, zmieniłam tematykę i częstotliwość. Zawiesiłam w maju swoją aktywność na prywatnym Facebooku, okroiłam zawartość do biznesowego minimum. Pozostawiłam tylko oficjalny Funpage Marka z Klasą, Instagram, Youtube. Łączy je aspekt mojego życia zawodowego – praca nad marką z przedsiębiorcami.
Każdy sam musi dojrzeć do własnych decyzji. Nie da się kompletnie wycofać z sieci, ponieważ stając się osobą publiczną i marką premium, zgadzasz się na bycie obserwowanym. Możemy jednak sami zarządzać treściami na swój temat i oszczędnie, z rozwagą publikować własne przemyślenia. Jeśli chcemy pozostać marką premium, trzeba jasno formować swoje myśli, dbać o precyzję i jakość komunikatu.
Artykuł Co sprzedajecie? pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Artykuł Jak zbudować markę premium w sieci? Część II pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>
Obcy, przyprawia nas o dreszcze, jak z filmu grozy. Sama myśl o najciemniejszych zakamarkach naszej duszy, przeraża bardziej niż realne zagrożenie. Co ukrywamy przed światem, czego się wstydzimy, czego nie akceptujemy w sobie, co grzebiemy w niepamięci? W obawie przed odkryciem “prawdziwej twarzy”, nazywanej autentyczną robimy różne uniki lub nadmiernie nadmuchujemy jeden wymiar naszego wizerunku, Personę.
Mylimy personal branding z kreowaniem samego siebie. Do tego stopnia dajemy się pochłonąć kreowaniu własnej Persony, że przestajemy rozróżniać, co jest jeszcze naszą myślą, czuciem, decyzją a co wynika z premiowanych zachowań, czy ze strachu przed wypłynięciem “prawdy”? Nie w tym rzecz, by z zadowoleniem klepać się po plecach i powtarzać: jestem najlepsza. Ważny jest w budowaniu marki proces i transformacja, ponieważ prowadzą do pełnego, świadomego i twórczego życia.
Transformacja wymaga zajęcia się tym, co najbardziej przeraża, tym co skrywamy nie tyle przed innymi, co przed samą sobą – cieniem, obcym inaczej negatywnym obrazem siebie.
Cień (pojęcie wprowadzone do współczesnej psychologii przez C.G.Junga) kształtuje się w dzieciństwie, kiedy uczymy się jacy powinniśmy być, a jakimi być nie wolno. Cień formuje to, co tłumimy i usuwamy do nieświadomości w obawie przed odrzuceniem przez innych ludzi.
“Cokolwiek ma moc wyzwalania z pozoru nieuzasadnionych wybuchów złości lub prowokuje do izolowania się, możemy być pewni, ma przyczyny ukryte są w strefie cienia, czyli w nieświadomości. Wszyscy mieszkamy we wspaniałych pałacach umysłu, ale większość z nas używa tylko jednego pokoju. Do pozostałych boimy się nawet zbliżyć, a strych i piwnice budzą w nas paniczny lęk. Ciąży na nas kulturowe tabu zabraniające zaglądania szczególnie do piwnic (cielesność, popędy, agresja, potrzeba indywidualnego przetrwania) i na strychy (miłość, duchowość, ekstaza, wolność). To wielkie i zasmucające marnotrawstwo możliwości, jakie stwarza człowiecze życie. Na szczęście coraz więcej ludzi zaczyna rozumieć, że warto wreszcie rozgościć się w swoim dziedzictwie. Odkrywa, że od zawsze mieszkamy w niewymownie pięknym, przebogatym pałacu bez ścian i okien. Przeczuwa, że nie wykorzystują swojego potencjału fizycznego, emocjonalnego, intelektualnego i duchowego – i pragnie to zmienić.”
Wiele osób wybiera pozostawanie w niewiedzy, ponieważ obawia się pracy nad poznaniem siebie. W procesie budowania marki istnieje bezpieczna przestrzeń, by uczciwie i łagodnie przyjrzeć się sobie. Jeśli nie poznamy własnych lęków, będziemy wierzyć, że istnieje gdzieś lepsze miejsce, że możemy stać się kimś lepszym, nigdy nie będziemy w stanie się odprężyć i zaakceptować tego, kim i gdzie naprawdę jesteśmy. Potęga transformacji w personal brandingu, zawiera się w docieraniu do własnej autentyczności. Bardzo łatwo sięgać po małe kłamstewka, gdy piszesz własną historię. Kreując Personę, musisz unikać nawet minimalnej przesady i pozornie nieszkodliwych półprawd, gdyż wcześniej czy później zaszkodzą twojej marce. Sekret budowania autentycznej marki polega na tym, że nie ma żadnego sekretu. Trzeba żyć i pracować w prawdzie.
Artykuł Jak zbudować markę premium w sieci? Część II pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Artykuł Jak zbudować markę premium w sieci? Część I pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>
Doświadczeni marketingowcy pokazują Personę jako narzędzie do budowania idealnego profilu klienta https://paweltkaczyk.com/pl/persona-narzedzie-budowania-marki/.
Natomiast w moim procesie budowania tożsamości marki osobistej, wydobywam na światło Personę do łatwiejszego zrozumienia „dramatu – sztuki”, w której każdy właściciel bardziej świadomie lub nie, odgrywa różnorakie role.
W starożytnym teatrze, aktorzy używali masek. Greckie słowo określające maskę to Persona. Jeden aktor, używając kliku masek odgrywał wiele ról, podnosząc odpowiednią maskę podczas wypowiadania kwestii. Maski pomagały publiczności zrozumieć postać, ponieważ pokazywały jasno wyrażone emocje i umożliwiały zorientowanie się, kto i w jakiej roli przemawia. Co ciekawe, widzowie reagowali na maski, nie na aktora stojącego za nią. Aktor kryjąc się za Personą, pokazywał dokładnie to, co chciał, żeby było widoczne i ukrywał, to czego nie chciał pokazać.
To samo dzieje się, kiedy budujesz swoją widoczność w dzisiejszych czasach. W wyniku treningu życia, czy chcesz, czy nie, stosujesz własną, wyjątkową maskę społeczną – Personę, którą rozwinąłeś i kierujesz do świata.
Widzisz tylko to, czego wypatruje Twoja Persona, jeśli działasz w trybie automatycznym. Osoby, które budują markę osobistą a nie znają swojej persony, grywają swoje role nawykowo i w znanym sobie schemacie, scenariuszu. Ten sam scenariusz realizują w życiu osobistym jak i pełniąc rolę właściciela firmy.
Najczęściej w społecznym odbiorze nadmiernie eksponujemy jedną rolę, czy to rolę eksperta, rolę właściciela firmy, prezesa lub chociażby bycie mamą. Nie ma w tym nic złego pod warunkiem, że jesteśmy świadomi własnych wyborów i decyzji. Niezbyt szczęśliwa sytuacja jest kiedy odbiorcy marki odczytują scenariusz i rolę, jaką odgrywa persona a sam zainteresowany nawet nie zauważa przewidywalności własnej gry. Taka osoba jest bardzo sterowna dla innych, ponieważ łatwo jest manipulować dając personie dokładnie to no co jest wyczulona. Dramat Persony jest ważny również dlatego, że jest duże prawdopodobieństwo pomijania w twoim życiu tego co do twojej persony nie pasuje. Persona pomaga zobaczyć ci to, co masz zobaczyć, i zrobić to, co masz zrobić.
„Gdy pozostajesz nieświadomy wobec tego, nie masz swojej persony; to ona ma ciebie.”
To czego trzeba w zrozumieniu tożsamości własnej marki osobistej, to ktoś jeszcze, kto żyje obok persony, ktoś dużo bardziej przerażający, kogo boimy się pokazać i robimy wszystko, by nie wyszedł na publiczny widok. Mimo to, właśnie on jest najlepszą dźwignią rozwoju; twój cień.
Kolejny wpis o cieniu, zapraszam.
Artykuł Jak zbudować markę premium w sieci? Część I pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Artykuł Kierując uwagę na zewnątrz wzmacniasz lęk. pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Uczę się jazdy konnej całe dorosłe życie i nie mogę powiedzieć o sobie, że wiem, o co w tym wszystkim chodzi. W jednej szkole usłyszałam: “jest dobrze”. Moje przekonanie, że potrafię jeździć konno przetrwało do 2016 roku. Znalazłam swojego mistrza i ku mojemu zdziwieniu usłyszałam: “musisz zacząć od początku, jeśli chcesz jeździć dobrze, czyli technicznie”. Rok pracy z mistrzem to trudna nauka dla mojego ciała i jak się okazuje, po dwóch latach od tego doświadczenia to był mój najlepszy proces rozwojowy ostatnich lat.
Pamiętam wiele lekcji z tego okresu. Zazwyczaj były to jazdy poranne, jedna z nich wyjątkowo miała odbyć się tuż przed zmrokiem.
Teren dobrze znany, ogrodzony, mogę powiedzieć wydeptany. Koń przyjacielski o spokojnym usposobieniu. Tym razem wsiadając poczułam dziwny niepokój. Przelotna myśl zmienia jazdę w jedno z moich najtrudniejszych doświadczeń.
Pomyślałam: jest ciemno, nie widzę co jest za ogrodzeniem.
W ułamku sekundy wyobraziłam sobie spłoszonego konia, mojego konia a ja spadam, bo z ciemności coś wyskakuje. Zaczęła się lawina myśli. W głowie chaos i próba racjonalnego radzenia sobie z narastającą paniką. Koń posłusznie dostosował się do mojej akcji w głowie i realizował scenariusz. Zaczął niespokojnie zerkać i szukać zagrożenia, przecież dokładnie mu pokazywałam ciałem, energią z jakiego kierunku ma spodziewać się ataku. Z ciemności oczywiście, a że była wszędzie, to zewsząd widział zagrożenie i przestał reagować na moje mało precyzyjne polecenia. Pamiętam coś w rodzaju tańca, jaki zaczęliśmy wykonywać na rozległym terenie. Moje próby ogarnięcia sytuacji, tylko pogłębiały zamieszanie. Reagowałam tak, jakby już coś wyskoczyło na nas, koń znowu posłuszny myślał tylko o ucieczce, niestety było mu obojętne, czy jestem przyczepiona do siodła.
Kilka stanowczych poleceń w moim kierunku wyrwało mnie z letargu.
“Ogarnij się i skup na koniu! Obserwuj go, kiedy kieruje na ciebie uszy. Skup uwagę konia na sobie, zacznie cię słuchać.”
Zmiana nastąpiła szybko. Poprawiłam dosiad, wypuściłam powietrze, zaczęłam oddychać. Przekierowałam uwagę na siebie i po chwili zagrożenie zza ogrodzenia zniknęło. Mogliśmy zacząć lekcję. Całe zamieszanie trwało zaledwie kilka minut, a ja byłam zlana potem jak po górskiej wspinaczce i miałam wrażenie, że minęły całe wieki. Kontynuowałam jazdę, koń ponownie stał się spokojny, ułożony, kochany, jak zwykle… Tylko ja zostałam z ogromnym zadziwieniem. Co ja sobie zrobiłam?
Od tamtej pory, ilekroć zdarzy mi się “nakręcać” w głowie film z nieistniejącym zagrożeniem powtarzam sobie: Kiedy uwagę kieruje na zewnątrz, wzmacniam swój lęk.
Ta historia często wraca do mnie, kiedy obserwuję przedsiębiorców w kursie marki osobistej.
W półrocznym procesie każdy właściciel ma szansę stworzyć tożsamość własnej marki oraz strategię. Planuje kroki, tworzy teksty, komunikację, uczy się mówić, a czasami pisać na nowo, z pełną wiarą w swój potencjał, dokonania. Jest przygotowany na wyczekiwany moment, DZIAŁANIE i wdrożenie założeń. Wtedy prawie każdy zaczyna patrzeć, co robią inni w jego branży, zaczyna obserwować otoczenie i niestety, często w tym właśnie momencie zaczyna “nakręcać” w głowie własny film, podobny do mojego sprzed dwóch lat.
Zaczynają się piętrzyć niepewności: co może się nie udać, jak zareagują klienci i znajomi, rodzina. Zaczynają być ważne opinie znajomych. Szukamy potwierdzenia w standardach rynkowych, czy moja konkurencja mówi o swojej historii, czy ujawnia mit założycielski, czy mówi o sukcesie, ambicjach, misji życiowej. Czy to, co chcę zrobić spodoba się innym?
Przekierowanie uwagi na zewnątrz, kiedy budujesz własną markę zawsze kończy się paraliżem. Zaczynasz wątpić w sens zmiany i w słuszność własnych starań. Przestajesz sobie ufać. Na koniec, jeśli nie ma w pobliżu wsparcia, zamrażamy swoje działania z osobistą marką na kilka lat. Strach ma wielkie oczy.
W całym procesie budowania marki, ważny jest moment wyjścia ze stanu własnej bezsilności. Najmniejsza zmiana w firmie zaczyna się w głowie właściciela. I najmniejsza zmiana w głowie właściciela może mieć olbrzymi wpływ na firmę. Wyobraź sobie, co przekazujesz swoim pracownikom, partnerom i klientom, kiedy masz uwagę skierowaną na zewnątrz i ciągle szukasz, co może się nie udać, co może się nie spodobać. Zaczynasz podejmować działania w odpowiedzi na nieistniejące zagrożenie.
Kierując uwagę na zewnątrz wzmacniasz swój lęk.
To co dzieje się w sferze technologii i nowych mediów sprzyja podglądaniu i śledzeniu. Tracimy koncentrację i cenną energię, na podtrzymywanie przelotnych i nierealnych relacji. Uciekamy przed odpowiedzialnością za własne życie i wybory. To wygląda tak, jakbyśmy tracili kontrolę nad własnym życiem.
Ogarnij i skup się na sobie! Obserwuj, kiedy zmienia się twój nastrój, nastawienie do ludzi i koryguj siebie. Skup uwagę na własnym życiu, świat zacznie cię słuchać.
Artykuł Kierując uwagę na zewnątrz wzmacniasz lęk. pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Artykuł Marka z przepisu lekarza. pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>“Kurs rozpoczęłam od chęci zmiany siebie. Moje postanowienia były proste: SZCZEROŚĆ! Wiedziałam, że tylko pełne otwarcie się może mi pomóc. To niesamowite jak zmieniło się moje życie. Okazało się, że wcale nie chcę zmieniać siebie, ale właśnie pozostać sobą, prawdziwą. Chcę czuć wolność, szczerość, dobro świata. Z obawami planowałam dalszy rozwój swój i swojej firmy. Rekomenduję budowanie marki osobom, które znają wartość życia, chcą się doskonalić i spełniać. Osobom, które wykonują swoją pracę z pasją i zaangażowaniem, a brakuje im tego „dopięcia i uporządkowania” – czyli konkretnej strategii działania. Działanie biznesowe nabiera rozpędu, kiedy wiemy, jakie strategie i modele biznesowe realizujemy i dlaczego. Kurs w Akademii Marki z Klasą jest skonstruowany doskonale. Eksperci Akademii dają narzędzia jak klocki, a dopiero od nas zależy, czy na końcu powstanie z nich wyrazista budowla.” mówi Lucyna Turzyńska – projektantka wnętrz, właścicielka marki Ludesign. Twórca autorskich kolekcji mebli oraz tekstylnych elementów dekoracyjnych. Prowadzi Studio Aranżacji i Wyposażenia Wnętrz w Chojnicach. Właścicielka sklepu internetowego www.ludesign.pl
Artykuł Marka z przepisu lekarza. pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>Artykuł Marka osobista dla egoisty. pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>“Myśl o innych, nie jesteś pępkiem świata, dziel się, pomagaj, angażuj się, zrób to ze względu na dobro innych…” – to wszytko, co mi wpajano i czego mnie nauczono w szkole, w domu, w pracy – układało się w jeden archetyp: męczennika.
Kim jest męczennik? Męczennik: chce być dobry i postrzega świat jako konflikt pomiędzy dobrem a złem. Pomagając innym, często zapomina o sobie. Jego cel: dobroć. Zadanie: poświęcenie. Obawa przed: egoizmem.
„Archetypy według Carla Junga to głęboko zakorzenione w ludzkiej psychice potężne i czytelne przez cały czas wzorce. Mogą one istnieć zgodnie z terminologią Junga, w „nieświadomości zbiorowej” czy „duszy obiektywnej”, a nawet mogą być zakodowane w strukturze ludzkiego mózgu. Archetypy możemy wyraźnie dostrzegać w snach, sztuce, literaturze i w postaci mitycznej, która wydaje się nam niezgłębiona, wzruszająca wszechobecna a czasem nawet przerażająca. Możemy je również rozpoznać w naszym własnym życiu i życiu naszych przyjaciół.” książka „Nasz wewnętrzny bohater” Carol S.Pearson
Jeśli chcesz sprawdzić, jaki archetyp towarzyszy Ci w życiu, możesz wykonać krótki test klikając tutaj: Odkryj archetyp dominujący w twoim życiu
(Uwaga, na końcu testu w tabeli z archetypami wpisuj wartości dla poszczególnych pytań, np: pod “Niewinny” jest wartość 5-, co oznacza numer pytania.)
I tu wracam do metody czterech kręgów. Pierwszy krąg opisałam w moim ostatnim wpisie blogowym. Metoda pozwala na dogłębne zrozumienie swojego stanu i wpływu zdrowia fizycznego, psychicznego, społecznego i duchowego na życie i prowadzony biznes.
Metoda czterech kręgów (więcej w poprzednim wpisie czytaj TUTAJ) obejmuje:
1. biologię: jak funkcjonuje mój organizm? (więcej znajdziesz w wpisie TUTAJ)
2. psychikę: jakie mam wzorce myślenia i problemy rozwojowe?
3. więzi społeczne: jaka jest aktualna sytuacja życiowa, rodzinna i wsparcie otoczenia?
4. zdrowie duchowe: czym jest dla mnie życie?
Znajdziecie na pewno pełno koncepcji, jak zająć się własnym zdrowiem psychicznym, a raczej jak rozpoznać schematy myślowe, emocjonalne, zrozumieć powtarzające się sytuacje w życiu. To może być praca grupowa, indywidualna z terapeutą, psychologiem, czy też z duchowym przewodnikiem np. ojcem Benedyktynem, ale nie z coachem, mentorem lub trenerem rozwoju osobistego. Ten etap poznania siebie zakłada pracę w głąb ze sprawdzonym specjalistą, który nie będzie szukał w Tobie choroby, dysfunkcji i nie będzie chciał pracować nad twoją efektywnością w działaniu.
Poznanie archetypu dominującego otworzyło mi oczy na to, co się w moim życiu działo. W pewnym sensie uchyliłam wieko szkatuły pełnej kluczy do mojej wolności. Tak się złożyło, że cała podróż DO SIEBIE rozpoczęła się od Personal Brandingu w 2012 roku w Akademii, którą założyłam. Paradoksalnie – cała kreacja wizerunkowa i budowanie rozpoznawalności w mediach społecznościowych na potrzeby Akademii pokazały w czym nie chcę uczestniczyć, czego nie chcę tworzyć, sprzedawać, upubliczniać. Po pięciu latach powiem, że wartość, płynąca z serca, przekonań i naszego ducha wymaga od nas prostoty w przekazie i prawdy w kreowaniu wizerunku biznesowego. Unikamy wówczas rozjazdu między kreowanym wizerunkiem a wewnętrznym obrazem siebie. W tym zawiera się marka prawdziwa i autentyczna przedsiębiorcy.
Jeśli ktoś z was odkrył w sobie męczennika:
Dla męczennika najważniejsza jest MIŁOŚĆ; jego celem jest dobroć, troska, odpowiedzialność; jego największe obawy – egoizm, gruboskórność; reakcja na “smoka” – zaspokaja go lub poświęca siebie aby ratować innych; duchowość -ofiarowuje Bogu cierpienie, cierpi aby pomóc innym; intelekt/wykształcenie – uczy się i wyrzeka nauki aby pomóc innym; związki międzyludzkie – opiekuje się innymi, poświęca się dla innych; emocje – wypiera ze świadomości negatywne aby nie ranić innych; zdrowie fizyczne – pozbawia się czegoś, głoduje aby być pięknym; praca – postrzega ją jako ciężką, pracuje dla dobra innych; świat materialny – wierzy, że lepiej dawać niż brać, że większą cnotą jest być biednym niż bogatym; zadania/osiągnięcia – zdolność do opieki, poświęcenia, dawania.
Artykuł Marka osobista dla egoisty. pochodzi z serwisu Ewa Czertak.
]]>